My Scratch Pad

:: complete and incomplete thoughts, daydreams and illusions ::

Pagtatapos

Hindi ako ang napapagod
Hindi ako ang napipikon
Hindi na nga raw ako nadala-dala
Pero kasi naisip ko
Hindi ba, ganito lang naman talaga ang buhay?

Kailangan maghintay
Kailangan mabigo
Kailangan bumangon muli
Kailangan hindi mawalan ng pag-asa...

Pero sabi nila
May mga laban daw na hindi na dapat ipinaglalaban
May mga bagay na 'di na dapat pinakikibagayan
Mayroon lang talagang mga pangyayaring dapat tinatanggap na lang.

Kailangan ko nang mag-sawa.
Kailangan ko nang sumuko.
Kailangan ko nang huminto.

(Kailangan ko na ng bagong hobby.)

Kung mahal ko pa daw ang sarili ko
at ayaw kong masaktan pa ng lalo.

Pero

Kung masasaktan lang rin naman ako
(kahit ano pang mangyari)
tumigil man ako ngayon o balang araw
at hindi rin naman ako magiging masaya
(nang wala siya)

Para saan pa ang pagsunod sa mga payo nila?
Para saan pa ang pag-iisip ng tama?

Anong kaibahan ng masaktan ka sa pagpilit sa sarili mong malimutan siya
at ng masaktan ka sa hindi paglimot sa kanya?

Bakit ka pa mag-aabala, gayung alam mo naman na matapos man ang lahat ngayon, bukas, kahapon, magpakailanman,
hindi maipagkakaila

na para sa kanya

wala namang nagsimula.

by: distantorigin at 08:47 | link | comments