My Scratch Pad

:: complete and incomplete thoughts, daydreams and illusions ::

In Love.

Don't you know who I am?

I am the pessimist of all pessimists
the bitterest of all that's bitter
the most cynical of cynics
the least hopeless of romantics
the one with the smallest amount of faith

in love.

Dare you make disappear
The useless poetry, the make-believe stars, the wilted roses
The buckets of tears
The drops of blood

They will not be looked over.
They will not be set aside.
They will remain
where everyone can see
why nothing can stay beautiful and sweet and real

in love.

I will not let a lifetime
of anger and of tears
of knowledge
waste away because of a few days
really, just mere seconds

in love.

by: distantorigin at 13:33 | link | comments (1)

Mag-Away na Tayo

'Di pa ba tayo mag-aaway? Nagsasawa na'kong mabilib sa'yo. Kailan ka ba magsisimulang magkamali? Bilisan mo naman, sumasakit na'ng gilagid ko sa kakangiti. Siguro sasabihin mo, ba't 'di na lang ako sumimangot kung sawa na'kong ngumiti? Kasalanan mo rin kung bakit. Kasi tuwing sisimangot ako, babawiin mo 'yung kung anumang nagawa mo na nagpapasimangot sa'kin.

Nakakainis ka talaga. Hindi mo man lang ako hinahayaang magalit sa'yo. Napapa-isip tuloy ako na, baka hindi ka pwedeng kagalitan. Baka, lahat ng problema ko, masosolusyunan mo. Pero siyempre imposible naman 'yon. Alam ko naman na balang araw magkakaroon din tayo ng 'di pagkakaintindihan. Pero, tungkol kaya saan? Ang mga bagay na naisip kong pwede nating pag-awayan, nagawa mong iwasan. Napakita mong hindi naman dapat pinag-aawayan. Hindi na tuloy ako mapakali. Kailan ba tayo magkakagalit? Paano? Saan? Bakit?

Siguro sandali pa nga lang tayong magkakilala kung ikukumpara sa iba. Pero kahit pa, pwede namang sandali lang ang panahon pero alam mo na kung anong bagay kayo hindi magkakasundo ng isang tao. Wala naman tayong iniiwasang pag-usapan, diba? Wala namang ibang taong nakikialam sa'tin. Bakit hanggang ngayon, kahit pa napaka-natural na ng ugali ko, hindi nagtitimpi ng galit, nang-aasar, at sadyang nang-aaway, 'eh iniintindi mo pa rin ako? Naiinis na talaga ako!

'Wag ka nang maging mabait. Kung gusto mong magalit, magalit ka na. Kung may ayaw ka, sabihin mo. Para matapos na ang kalitu-litong yugto.

May kulang daw sa pagkakaibigan hangga't hindi pa nag-aaway ang dalawang tao. Kaya kumpletuhin na natin 'to. Dahil 'pag mas-matagal ang kasiyahan, mas-lalong matinding masaktan. Takot na kung takot, duwag na kung duwag, pero ayokong magugulat na lang ako.

Nakaka-praning. Kasi naman, kung tuwing magagalit ako ako 'eh masosolusyunan mo sa paraang hindi ko man lang naiisip na posible. Paano na lang kung magkaaway na tayo? Hindi siguro simpleng iwasan lang ang mangyayari. Hindi rin 'yung normal na pagbabati. O lalo bang magiging normal ang mga pangyayari dahil nahahanda ko na ang sarili ko para sa hindi inaasahan?

Mababaliw na ata ko kaiisip sa mga posibilidad. Sumasakit na ang ulo ko. Malapit ko nang puntahan ang mga manghuhula sa Quiapo. Utang na loob, mag-away na tayo!

by: distantorigin at 12:54 | link | comments

List

Why am I suddenly writing a list here? No reason. But this is a scratch pad, right? I don't have to explain myself.

The Things I Really Don't Want to Do but Have To

1. Crossing the street.
2. Brushing my teeth without water coming from the faucet.
3. Going up/down an escalator that's not working.
4. Packing for a long trip.
5. Having to change your order because the food that you like has run out/was phased out.

Hopefully, there won't be anything happening in the future that will be added to this list. I hate these little annoying things in life.

by: distantorigin at 04:21 | link | comments